overprikkeld

Ben ik oké? Voor de wereld? Voor klasgenoten? Voor mezelf?

In de lagere school snapte ik er niks van. Ik hoorde niet bij de ‘populaire’ kinderen of bij de ‘niet-populaire’. Het onrecht tegenover die laatste groep deed me echt pijn. Ik wilde het voor hen opnemen, maar wist zelf niet waar ik stond. Ik had naar mijn gevoel geen duidelijke plek. En was het dan eigenlijk oké als ik in geen enkele groep thuis hoorde?

Ik hoor regelmatig van cliënten dat ze niet begrijpen waarom ze zo uitgeput zijn na een hele leuke -maar drukke- dag.
Ik leg ze dan altijd uit dat de hersenen geen verschil maken tussen leuke prikkels of vervelende prikkels.
Dus eigenlijk moet er altijd een goede balans zijn of kan je best tijd inbouwen om achteraf terug op te laden.
Zelfs na iets heel leuk.

Maar ook ik geraak af en toe uit balans. Zoals vorige zaterdag.

We zijn verhuisd van een appartement met twee slaapkamers naar een huis met vier slaapkamers en een tuin. De verhuis zelf ging heel vlot doordat we veel hulp hadden.
Maar de grootste opgave is het uitpakken van alle dozen en de vele spullen een plaats geven. Al snel zag ik het gebrek aan dozen, bakjes en benodigdheden om onze spullen goed te organiseren. Dus trokken we een lange lijst naar Ikea.
Dat ging eigenlijk erg goed, tot mijn grote verbazing, want ook al hou ik intens van Ikea, toch wilde ik er vaak gillend weglopen.