Tips

"Aha, je naam komt dus van de straat waar je woont!"

Onze straat is inderdaad Groenewoud, maar er zit veel meer achter 'Groenewoud Coaching'.
 

't Groenewoud

Mijn vriend is opgegroeid op dit adres. Dit is zijn thuis.
We kwamen hier regelmatig eten toen we samenwoonden.
"We gaan naar 't Groenewoud", zeiden we dan.
De naam voor de praktijk moest iets met die term zijn. Dat voelde logisch en goed.
 

Je hoort mensen vaak zeggen: "laat het gewoon los" of "denk er gewoon niet meer aan".

Het kan gaan om een fysiek gevoel zoals spanning, honger of pijn. Maar ook bij een lastige gebeurtenis, zenuwen of verdriet, zeggen mensen gemakkelijk dat je het gewoon moet loslaten. Als je ze dan vraagt hoe je dat moet doen, krijg je meestal geen antwoord. Want ze weten het niet. Het is iets dat mensen automatisch zeggen en waar ze dus niet bij stil staan.

Amai, hoogsensitieve mensen begeleiden, dat zal wel zwaar zijn!
Schrijf je ze dan ook medicatie voor?

 

Dit was de reactie toen ik onlangs aan iemand vertelde wat ik doe. Ik viel achterover.
Natuurlijk is deze persoon niet de enige die geen idee heeft wat hoogsensitiviteit nu net inhoudt en gaan er een hoop veronderstellingen de ronde. Tijd om dat te veranderen.

Ik vertelde je hier dat ik me lang heb afgevraagd of ik wel oké en goed genoeg was. Nu heb ik dat gevoel nog heel af en toe, maar ik weet hoe ik er het beste mee kan omgaan. Ik vertel je graag hoe ik dat ontdekt heb.
 

Ben ik oké? Voor de wereld? Voor klasgenoten? Voor mezelf?

In de lagere school snapte ik er niks van. Ik hoorde niet bij de ‘populaire’ kinderen of bij de ‘niet-populaire’. Het onrecht tegenover die laatste groep deed me echt pijn. Ik wilde het voor hen opnemen, maar wist zelf niet waar ik stond. Ik had naar mijn gevoel geen duidelijke plek. En was het dan eigenlijk oké als ik in geen enkele groep thuis hoorde?

Er leven nog heel wat misverstanden over hoogsensitiviteit. Als hooggevoelig persoon kan me dit intens raken. Daarom zal ik regelmatig artikels zoals dit delen zodat mensen weten wat hoogsensitiviteit wel en niet is.

Opmerking: Als ik de term 'HSP' gebruik, staat deze voor 'HoogSensitieve Persoon'.

 

Hooggevoelig zijn is geweldig?? Ja, echt wel!
Ik weet dat veel mensen dit nog niet geloven omdat ze het nog niet kunnen voelen. Ze voelen vooral de lasten van hooggevoelig zijn. Dat is logisch, want die vallen ook veel meer op! Dus zet ik een aantal voordelen op een rij.

 

Zo nu en dan kom ik collega's tegen die iets bijzonder doen.
Zo bijzonder, dat ik het met jullie wil delen door ze hier een plek te geven.

Ik wil jullie graag vertellen over Caroline Monthaye van Caramontha Projects. Caroline is een fotografe, maar geen gewone zoals er zoveel zijn. Naast haar artistieke werk, heeft zijn Beeld heelt in het leven geroepen.

Ik snap de verbazing bij mensen als ze horen dat ik iets heb met stenen. Tegelijkertijd ben ik er zeker van dat ik niet de enige ben die 'gekke' dingen van overal meeneemt.

Inslapen is bij mij (meestal) geen probleem. Het is alsof het zien van mijn bed al genoeg is!

Maar af en toe lig ik wel te draaien, vind ik geen goede houding en val ik niet gemakkelijk in slaap. Dat frustreert me dan des te meer, omdat het normaal gezien geen probleem is. Die frustraties helpen niet, want "Ik moet nu echt slapen" maakt me niet bepaald slaperig. Maar hoe komt het dan toch dat ik soms een avond heb waarop ik schaapjes moet gaan tellen?

We zijn erg goed in lief zijn voor anderen. We spenderen maar wat graag tijd om er voor te zorgen dat anderen het goed hebben. Maar wanneer zijn we lief voor onszelf? Zorgen we ook dat we het zelf goed hebben? Zeker als je hoogsensitief bent, kan dit een hele uitdaging zijn.

Twee jaar geleden woog de wereld zwaar toen ik opgebrand thuis zat. Dit was het ideale moment om aan de slag te gaan met mindfulness. Ik volgde een cursus bij mijn psychotherapeut en vond er wat ik nodig had. Maar het bleef niet echt hangen.

Ondertussen merk ik dat mindfulness een onderdeel van mijn leven is geworden. Ik kan steeds beter met een open en vriendelijke houding naar het leven en mezelf kijken. En dat werd tijd .. want met mijn gevoelig hoofd dat maar wat graag alle prikkels binnen neemt, is het nogal chaotisch daarboven.

Elke zomer trekken we er op uit met de auto. Tot nu toe is de bestemming steeds Frankrijk geweest.
Dit jaar werden het twee weken in de Côte d'Azur, Zuid-Frankrijk, op een prachtige camping.

Het lijkt wel of ik elk jaar een ander thema mee krijg uit die reis.
Vorig jaar kwam het besef dat ik echt mijn eigen weg moest gaan kiezen.
Dit jaar kwam het thema 'vertragen' uit de reis. Dat werd me duidelijk toen ik terugkeek op het verlof tijdens onze lange autorit naar huis.

We gaan nu voor de derde keer met de auto op reis naar Zuid-Frankrijk.
De lange autorit voelt al als een exclusieve vakantie met ons tweetjes.
Ik kan op vakantie steeds beter mijn hoofd uit zetten en volop genieten, zalig vind ik het.

Het is me al langer duidelijk dat ik graag 'perfect' wil zijn. Niet naar de normen van de wereld, maar tegenover personen die veel voor me betekenen.

Dat perfect willen zijn, kan zich op veel verschillende manieren uiten. Maar nu we in ons huis wonen, uit zich dat vooral in het idee dat alles proper en goed opgeruimd moet zijn. Vreemd genoeg is dat voor mij als perfectionistje een behoorlijke uitdaging!

 

Ik heb graag controle over wat ik wanneer doe. Dat geeft me rust in een (vaak) hectische wereld.
Maar regelmatig moet ik me overgeven aan wat er op mijn pad komt.
Onlangs werd een dag zonder afspraken, een dag met heel wat kwaadheid, stress en wachten op.
Voor mijn hoofd is dit zo een uitdaging, dat ik 's avonds echt moest rusten.

Wanneer geplande dingen niet doorgaan, komt er bij mij heel wat onrust.
En onrust vind ik niet leuk.

Toen we besloten om een workshop te annuleren wegens medische redenen
van diegene waar ik het samen mee zou geven, was die onrust er ook. Ik voelde me teleurgesteld,
ik had er zo naar uitgekeken. Toch wist ik rationeel dat de annulering een logische stap was.

Pijn, teleurstelling, kwaadheid, ... ik voel ze helemaal niet graag.
Het liefst wil ik een lastig gevoel doen verdwijnen, nu graag!

Ik hoor regelmatig van cliënten dat ze niet begrijpen waarom ze zo uitgeput zijn na een hele leuke -maar drukke- dag.
Ik leg ze dan altijd uit dat de hersenen geen verschil maken tussen leuke prikkels of vervelende prikkels.
Dus eigenlijk moet er altijd een goede balans zijn of kan je best tijd inbouwen om achteraf terug op te laden.
Zelfs na iets heel leuk.

Maar ook ik geraak af en toe uit balans. Zoals vorige zaterdag.

Ken je het gevoel dat je heel graag wil gaan winkelen?
Komt dat gevoel plots op? Of pas als je iets nodig hebt?

Wat zegt dit over jou?

Ik ga vooral graag winkelen bij winkels als Hema, Action, Blokker, boekenwinkels, Ikea, ...

Hulp vragen is vaak moeilijk en daarbij moet je ook nog kiezen door wie je geholpen wordt.
Hoe doe je dat nu?

Ik heb al heel wat hulpverleners gezien in mijn kwart eeuw: huisartsen, kinesisten, osteopaten, specialisten op verschillende vlakken, psychologen, allerlei -ogen en -euten, zelfs ooit een psychiater. Bij sommigen van hen was het al snel duidelijk of hij/zij bij mij paste (zoals een die psychiater toen ik 17 was). Bij anderen ontdekte ik het pas na maanden of jaren en had het me veel geld gekost, maar vooral weinig opgeleverd.

We zijn verhuisd van een appartement met twee slaapkamers naar een huis met vier slaapkamers en een tuin. De verhuis zelf ging heel vlot doordat we veel hulp hadden.
Maar de grootste opgave is het uitpakken van alle dozen en de vele spullen een plaats geven. Al snel zag ik het gebrek aan dozen, bakjes en benodigdheden om onze spullen goed te organiseren. Dus trokken we een lange lijst naar Ikea.
Dat ging eigenlijk erg goed, tot mijn grote verbazing, want ook al hou ik intens van Ikea, toch wilde ik er vaak gillend weglopen.