Hoe een gebroken scherm me uitput

Ik heb graag controle over wat ik wanneer doe. Dat geeft me rust in een (vaak) hectische wereld.
Maar regelmatig moet ik me overgeven aan wat er op mijn pad komt.
Onlangs werd een dag zonder afspraken, een dag met heel wat kwaadheid, stress en wachten op.
Voor mijn hoofd is dit zo een uitdaging, dat ik 's avonds echt moest rusten.

Velen van ons hebben een smartphone. Een toestel waar je bijna alles overal mee kan doen en er ook
leuk uit ziet. Ook ik hou er intens van, maar de laatste maand had ik er een bloedhekel van.
Stress kreeg ik van dat ding. Zoveel zelfs dat ik even overwoog om terug naar een simpel toestel over te schakelen.

 

De dag die helemaal niet ging zoals ik wilde.

Het begon toen ik met mijn gsm in mijn broekzak tegen een scherpe hoek botste. Lap, scherm stuk.
Gelukkig konden ze in een winkel een dorp verder mijn scherm diezelfde dag nog vervangen.

De weken erna merkte ik dat mijn scherm los kwam.
Ook mijn microfoontje bij het opnemen van een facebook-live werkte niet. *zucht*
Van de man in de winkel kreeg ik een vage uitleg. Ik moest het scherm maar wat vast duwen en terug komen als ik er last mee bleef hebben.

Mijn scherm kwam steeds vaker los en het microfoontje werkte nog steeds niet.
Plots werkte mijn touchscreen ook niet meer naar behoren.
Dit was het moment dat ik bijna ging gooien met mijn smartphone.

Terug naar de winkel.
De eerste twee bezoeken aan de winkel stond ik voor een gesloten deur tijdens de openingsuren.
Iets waar ik het toen al erg moeilijk mee had en een vage sorry kreeg van de uitbater.
Ook bij mijn derde bezoek stond ik voor een gesloten deur een uur na openingstijd.
De innerlijke ontploffing was erg dichtbij.

Tijdens een telefoontje met een ander filiaal bleek dat ze al meer klachten gehad hadden.
De vrouw snapte dat ik dit écht niet ok vond en bood me aan om dan naar hun te komen.
Dat was echter niet maar een dorp verder, maar gelijk een half uur rijden.
Het werd al snel een uur rijden in het stadsverkeer.
Ze hebben mijn gsm daar gemaakt, binnen garantie, tot mijn grote opluchting.

 

Maar waarom was ik 's avonds zo uitgeput?

Voor mijn hoofd kost zo een grote verandering erg veel energie.
Ook de heftige emoties (boosheid, teleurstelling, ergernis) deden mijn energie dalen en mijn prikkel-emmer vollopen. Ondanks mijn training in het mindful-zijn, heeft een stuk toestel
dus erg veel van mij gevraagd. Ik was niet voorbereid op mijn hevige kwaadheid.

Ik was uitgeput en heb mezelf echt een rustige avond gegeven.
Ik besloot dat het oké was dat deze dag niet gegaan was zoals ik het wilde. Nu kon ik er toch niets meer aan veranderen en mezelf er in blijven ergeren, zou enkel nog meer energie kosten.
Mijn energie is me te kostbaar om dat te laten gebeuren.

Dat is wat ik mijn gevoelige cliënten ook probeer bij te brengen.
Je gevoeligheid is een enorme kracht, als jij goed zorgt voor je energie.

 

Vind jij het oké als iets niet gaat zoals je wilde?
Of straf je jezelf dan streng af?

 

Probeer maar eens om de volgende keer dit tegen jezelf te zeggen: Het is oké.
 

 

gebroken iphone scherm