Ja, ik ben oké!

Ik vertelde je hier dat ik me lang heb afgevraagd of ik wel oké en goed genoeg was. Nu heb ik dat gevoel nog heel af en toe, maar ik weet hoe ik er het beste mee kan omgaan. Ik vertel je graag hoe ik dat ontdekt heb.
 

Tegen de muur botsen

In het laatste jaar van mijn studie moest ik midden in de stage stoppen. Tijdens de evaluatie kwamen er zoveel tranen. Nee, het ging niet goed met mij. Ik liep al weken op de toppen van mijn tenen, wilde absoluut geen fouten maken en de beste stagiaire zijn in de ogen van mijn collega's. De lat lag zo hoog, dat ik mezelf volledig voorbij liep. Mijn energie was op, ik maakte natuurlijk wél fouten en vond dat ik gefaald had.

Na een goed gesprek met mijn begeleider en mijn ouders, besliste ik om nu echt een stap terug te zetten. Met een klein hartje maakte ik de keuze om bijna een heel jaar voor mezelf te nemen. Ik zou mijn stage en mijn scriptie pas een jaar later doen, op een ander plek. Ik zou ook niet op kot blijven, maar terug volledig thuis wonen. Het leeg halen van mijn kot bleek symbolisch heel belangrijk te zijn. Door thuis mijn spullen ook grondig op te ruimen, kon ik afscheid nemen van een periode waarin ik het moeilijk vond om mezelf te zijn. En voelde dit aan als het begin van een nieuwe kans.
 

En nu vooruit

Ik besloot om het vanaf dat moment anders aan te pakken. De coach die mijn toen begeleidde met mijn hoogsensitiviteit vond het belangrijk dat ik terug succes zou ervaren. Ik begon mijn succesmomenten bij te houden en mocht haar wat mee volgen in haar praktijk. Stilaan merkte ik dat ik wel goed genoeg was. Ik had écht regelmatig kleine succesmomenten en was dus niet gefaald als persoon. Ik voelde dat ik er mocht zijn.

Mijn ouders gaven mij de ruimte om op zoek te gaan naar wie ik was. Zo heb ik een aantal weken bij een lokale aardbeienteler gewerkt. Ik was goed in wat ik deed en als bonus leerde ik een Roemeens koppel kennen waar ik nog steeds contact mee heb. Wat heb ik daar genoten! En van succes gesproken!
 

Opnieuw stage

Ik heb die tijd voor mezelf echt nodig gehad om met nieuwe moed aan een stage te beginnen. Ik had terug wat zelfvertrouwen opgebouwd, was me erg bewust van mijn hoge lat en wist nu waar mijn uitdagingen lagen. Doordat ik met die zelfkennis naar mijn stage trok en deze deelde met mijn begeleider, kon ik al wat meer mezelf zijn. Mijn collega's konden mij helpen en gaven mij ook het gevoel dat ik helemaal oké was zoals ik ben. Ik moest me niet langer sterker voordoen. Natuurlijk ging het niet allemaal vanzelf en waren er ook de nodige uitdagingen. Maar ik ging echt vooruit en leerde elke dag bij.

Daarnaast was het thuis wonen ook een belangrijke factor. Als ik 's avonds terug kwam van mijn stage kon ik thuis opladen en tot rust komen. Ondertussen had ik ontdekt dat ik ruimte en stilte nodig heb om mijn batterijen op te laten. Dit was op mijn kot ver te zoeken. Daar werd ik continu geprikkeld door het lawaai, de mensen en de drukte. Ik kan goed opladen in de natuur, maar ook dat was er niet echt.

Ik slaagde voor mijn stage en mijn scriptie. Tijdens mijn proclamatie was ik intens trots. Niet enkel met mijn diploma van maatschappelijk werker, maar ook op de groei die ik zelf had doorgemaakt tijdens deze studie.

 

Wat zijn jouw kleine succesmomentjes?
Wat heb jij nodig om je batterijen op te laden?
Hoe zou jij er voor kunnen zorgen dat je nog meer jezelf kan zijn?

persoon op berg zonsondergang