Mijn perfectionistje en de strandbal

Het is me al langer duidelijk dat ik graag 'perfect' wil zijn. Niet naar de normen van de wereld, maar tegenover personen die veel voor me betekenen.

Dat perfect willen zijn, kan zich op veel verschillende manieren uiten. Maar nu we in ons huis wonen, uit zich dat vooral in het idee dat alles proper en goed opgeruimd moet zijn. Vreemd genoeg is dat voor mij als perfectionistje een behoorlijke uitdaging!

 

Van nature ben ik echt een 'rommelkont' zoals mijn mama het noemt. Ik hield als kind al van (mooie) spullen met een betekenis. Takjes van op vakantie, allerlei papiertjes, mooie stenen, ...  Dat uitte zich in een slaapkamer die mijn mama stress bezorgde door er gewoon aan te denken. Later werd dit op mijn kot van 12 m² enkel erger. Toen ik terug thuis kwam wonen had ik er genoeg van. Ik gooide dozen en zakken vol spullen weg. Ik voelde me vrij van de rommel  en trots dat ik had doorgezet. Ik zou nooit meer zoveel rommel verzamelen!

Een paar jaar geleden gingen mijn lief en ik samenwonen. Ons appartement leek erg groot in het begin, maar met mijn spullen er bij was het al een stuk kleiner. We wilden zo graag een ordelijke thuis omdat het ons rust gaf, maar na een paar dagen merkten we er niks meer van..

Met goede voornemens verhuisden we naar ons huis. Zoveel plaats is wel een uitdaging voor iemand die toch graag verzamelt. Maar ik geloofde er sterk in dat ik er deze keer wel in zou slagen.
Na twee maanden hebben we voor de eerste keer mensen uitgenodigd bij ons thuis. Ik maakte een menu met drie gangen, koekjes voor bij de koffie en natuurlijk hapjes voor bij het aperitief. We wilden ook ons huis tonen, dus begon ik aan een grondige opruim-ronde.

Ik stootte me behoorlijk tegen die perfectionistische steen. Auw.
Het gekke is dat ik mijn lat dan zo hoog leg (goed eten, proper huis) dat het me verlamt. Ik begin te laat met opruimen, verlies mezelf in de details en weet de ochtend zelf nog steeds niet wat ik ga aantrekken. Mijn lijf laat me erg duidelijk weten dat het niet ok is. Mijn voeten doen dan pijn zodat ik wel moet stoppen. Bijna alsof ik letterlijk tegen een steen had stootte.

 

Wat doe ik met mijn perfectionistje?

Mijn perfectionistje kan erg vervelend zijn, maar het wordt enkel erger als ik het streng probeer weg te duwen. Dus ga ik er bij zitten en luister ik er naar.
Waarom wil ik het zo goed doen? Wat wil ik bewijzen tegenover ons bezoek? En tegenover mezelf?
Het stemmetje in mijn hoofd vindt het niet goed om rommelig te zijn. Als wij bij hen op bezoek gaan is het toch altijd erg netjes en proper?

Redeneren met mijn hoofd werkt op zo'n moment niet. Fysieke dingen werken wel.
Dus neem ik mijn favoriete lichaamsolie en masseer ik mijn voeten. Op de achtergrond speelt een fijn rustig liedje. Ik blijf tegen mezelf herhalen: "Je bent goed zoals je bent. Je hebt niets te bewijzen. Je bent goed zoals je bent." Het kost me maar 5 minuten, maar dit legt mijn hoofd wel het zwijgen op.
Wanneer ik dan vroeg in mijn warme bed kruip, voel ik me rustig en is de stress voor de dag zelf verdwenen.

 

De strandbal

Ik vergelijk het wegduwen van vervelende dingen met een strandbal.
Heb je ooit al geprobeerd om een strandbal onder water te duwen? Dit gaat erg moeilijk en de bal geeft heel veel weerstand. Als je toch blijft duwen, springt de bal alle kanten uit.

Dit gebeurt er ook als je streng bent tegen jezelf.
Het vraagt veel energie om dingen weg te duwen die je niet wil.
Maar als je lief bent voor jezelf, ook voor de dingen die je niet fijn vindt, dan kan de bal gewoon drijven.
Je kan er naar kijken zonder boos te zijn op jezelf.

Op die manier kan je de rust terug voelen in de plaats van verdriet omwille van je boosheid.
Je staat dan stevig op je benen en geeft jezelf een schouderklopje.

Wil je met me delen wat jouw strandbal is?

 

kind op het strand